Okres powojenny
W okresie powojennym wieś kilkakrotnie uczestniczyła w dokonywanych odgórnie reformach administracyjnych. Na najniższym szczeblu podziału terytorialnego wieś zawsze związana była z Radomyślem Wielkim, najpierw jako część składowa gminy zbiorczej, następnie gromady, a od 1973 znowu gminy. Zmianom ulegała natomiast przynależność powiatowa i wojewódzka Pnia. Po wojnie wrócił on do powiatu mieleckiego i znalazł się w nowym województwie rzeszowskim, a w 1975 na skutek likwidacji powiatów - w województwie tarnowskim. Od stycznia 1999 roku Pień ponownie wchodzi w skład powiatu mieleckiego, województwa podkarpackiego z siedzibą w Rzeszowie, po kolejnej reformie administracyjnej. Jednak przynależność parafialna miejscowości pozostała bez zmian. Pień od początku swojego istnienia należy do parafii w Zgórsku, a ten stan rzeczy utrzymuje się do dzisiaj. Krzyże i figury przydrożne są zewnętrznym przejawem wiary chrześcijańskiej mieszkańców. Na parceli gromadzkiej znajduje się drewniany krzyż, wzniesiony w 1951 roku z metalowym wizerunkiem Chrystusa, osłoniętym blaszanym zadaszeniem. Powstał on z funduszy gromadzkich. Po 1960 roku powstał krzyż-figura usytuowany na parceli S. Ryby, którego fundatorką była Maria Schabowa. Na cokole i postumencie z betonu umieszczony jest metalowy wizerunek Chrystusa. W cokole wprawiono oleodruk Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Całość ogrodzona została drewnianym płotkiem. W 1992 roku Stanisław Kilian ufundował i wystawił na własnej działce figurę poświęconą Matce Bożej Niepokalanej. Postać Matki Bożej umieszczona została na wielostopniowym cokole. Na kolumnie widnieje napis: „Błogosław nam Matko na tej biednej ziemi." Całość ogrodzono żeliwnym płotkiem. Swoistym reliktem przeszłości wsi był zachowany do niedawna w dobrym stanie wiatrak, usytuowany na parceli Eugeniusza Bogacza. Wnętrze jego było jednak puste - bez urządzeń i kamieni młyńskich. Pień z 348 mieszkańcami pozostaje nadal najmniejszą miejscowością w gminie Radomyśl Wielki. Wiele osób próbowało i próbuje znaleźć zatrudnienie poza rolnictwem. W okresie powojennym taki start życiowy ułatwiała bliskość Partyni, gdzie w 1958 roku odkryto złoża ropy naftowej i gazu ziemnego, przez co wiele osób z okolic znalazło tam zatrudnienie. Przykładowo w 1970 roku na 334 mieszkańców Pnia, 119 osób pracowało w zawodach pozarolniczych. Obecnie, w dobie gospodarki rynkowej i małej opłacalności rolnictwa, zjawisko to zatacza coraz szersze kręgi.